1 Babil ırmakları kıyısında oturup Siyon'u andıkça ağladık;
2 Çevredeki kavaklara Lirlerimizi astık.
3 Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler, Bize zulmedenler bizden şenlik istiyor, "Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!" diyorlardı.
4 Nasıl okuyabiliriz RAB'bin ezgisini El toprağında?
5 Ey Yeruşalim, seni unutursam, Sağ elim kurusun.
6 Seni anmaz, Yeruşalim'i en büyük sevincimden üstün tutmazsam, Dilim damağıma yapışsın!
7 Yeruşalim'in düştüğü gün, "Yıkın onu, yıkın temellerine kadar!" Diyen Edomlular'ın tavrını anımsa, ya RAB.
8 Ey sen, yıkılası Babil kızı, Bize yaptıklarını Sana ödetecek olana ne mutlu!
9 Ne mutlu senin yavrularını tutup Kayalarda parçalayacak insana!
+ Yorum Ekle
Mezmurlar 137:1–9

Mezmur 137, Babil sürgünü bağlamında yazılmış derin bir ağıt mezmurudur. Tanrı halkı, memleketleri Yeruşalim'i (Siyon) özlerken yabancı bir diyarda acı ve utanç içindedir. Bu mezmur, hem antlaşma halkının kimliğini hem de ilahi adalet arzusunu yansıtır. Acı içinde bile Tanrı’nın doğruluğuna güven korunur (Yeremya 29:10; Vahiy 6:10).

Kidner bu mezmur ilgili şöyle söyler:

Her satırı acıyla doludur ve bu acının yoğunluğu her bölümde artarak dehşet verici bir doruğa ulaşır. —Kidner

137:1 | Babil ırmakları kıyısında oturup Siyon'u andıkça ağladık;

  1. Babil ırmakları kıyısında. Tanrı’nın halkı vaat edilen topraklardan uzak ve sürgündürler, yabancı bir ülkeye götürülmüşlerdir. Bereketli topraklarda olsalar da bu yer onlar için ev değildir.
  2. Siyon’u andıkça ağladık. Halk büyük bir acı içindedir. Yürekleri hâlâ Tanrı’nın kentindedir. Çünkü Tanrı'nın yüceliğinin olduğu Tapınak oradadır.

137:2–3 | Çevredeki kavaklara Lirlerimizi astık. Çünkü orada bizi tutsak edenler bizden ezgiler, Bize zulmedenler bizden şenlik istiyor, "Siyon ezgilerinden birini okuyun bize!" diyorlardı.

  1. Lirlerimizi astık. Müzik enstrumanlarının bir amacı yoktur artık, sevinç ve tapınma askıya alınır.
  2. Bizi tutsak edenler bizden ezgiler... istiyor. Düşman, zalim bir şekilde onların acısını anlamak yerine, onlarla dalga geçmeyi, alay etmeyi seçiyor.
  3. Siyon ezgilerinden birini okuyun. Kutsal ilahiler alay konusu yapılır ve Tanrı için söylenen ezgiler, putperestlerin eğlencesine indirgenir.
  4. Amaçları, tutsaklarını alaya almak için onların Tanrısıyla alay etmekti. —Longman III

137:4 | Nasıl okuyabiliriz RAB'bin ezgisini El toprağında?

  1. Nasıl okuyabiliriz...?. Bu retorik soru, imkânsızlığın ve içsel yıkılışın bir ifadesidir sanki.. Sürgündeki halk için ilahi söylemek artık doğal bir sevinç göstergesi değildir. Burada ki sorun sadece keder değildir; kutsal olanı sıradan eğlenceye dönüştürmeme hassasiyetidir. Tanrı’ya ait ezgiler, putperestlerin eğlencesi için söylenemez.
  2. RAB’bin ezgisi. Bu ezgiler halka ait değil, Rab’be aittir. Bu yüzden tapınma, bağlamından koparıldığında özünü ve amacını kaybeder.

137:5–6 | Ey Yeruşalim, seni unutursam, Sağ elim kurusun. Seni anmaz, Yeruşalim'i en büyük sevincimden üstün tutmazsam, Dilim damağıma yapışsın!

  1. Ey Yeruşalim, seni unutursam. Yeruşalim’i unutmak, yalnızca bir şehri unutmak değil; Tanrı’nın antlaşmasını, huzurunu ve halkıyla paydaşlığını unutmak demektir.
  2. Sağ elim kurusun. Mezmur yazarı kendi üzerine ant içerek sadakatini ilan eder. Tapınma için kullanılan elini kaybetmek, Yeruşalim’i unutmanın hak edilmiş sonucu gibi görür.
  3. Dilim damağıma yapışsın. Aynı şekilde Tanrı’yı yüceltmek için kullanılan dudakların ve sesin susmasınıda sadakatsizliğin en ağır bedeli olarak görür.

137:7–9 | Yeruşalim'in düştüğü gün, "Yıkın onu, yıkın temellerine kadar!" Diyen Edomlular'ın tavrını anımsa, ya RAB. Ey sen, yıkılası Babil kızı, Bize yaptıklarını Sana ödetecek olana ne mutlu! Ne mutlu senin yavrularını tutup Kayalarda parçalayacak insana!

  1. Edomlular’ın tavrını anımsa, ya RAB. Edom’un sözleri düşmanlığın ötesine geçer. Kardeş bir halkın ihaneti ve yıkıma ortak olmasıdır (Ovad. 10-14). Mezmur yazarı intikamı kendi eline almaz; adaleti Tanrı’nın önüne getirir.
  2. Babil kızı... Bize yaptıklarını sana ödetecek olana ne mutlu. Bu söz, kişisel öfkeden çok Tanrı’nın adil karşılığının gerçekleşmesi arzusudur. Babil ektiğini biçecektir.
  3. Senin yavrularını tutup kayalarda parçalayacak insana. Gerçekten sert bir ifadedir. Babil’in Yahuda’ya uyguladığı vahşetin aynı ölçüde geri dönmesini isteyen bir adalet çağrısıdır.
  4. Bazı mezmurlar sadece doğruların haklı çıkarılmasını değil, aynı zamanda Tanrı'nın kötüleri cezalandırmasını da haykırır (Mezmurlar 69:22-28). Bu tür dualar, İsrail'in Tanrı'nın yargı araçları olarak kutsal savaşa çağrısını yansıtır. Tanrı'nın yargısını taşımak için Mesih'in gelişiyle, Tanrı'nın halkının savaşı devam ediyor, ancak şimdi “göksel yerlerdeki kötülüğün ruhsal güçlerine” (Efesliler 6:12) karşı yöneldi. Bu savaşta ise, Hıristiyanlara lanet etmemeleri, kötülüğü iyilikle yenerek kişisel düşmanlarını kutsamaları emredilmiştir (Romalılar 12:17–21). —RSB

Son Sözler

Mezmur 137, Tanrı’nın sürgünde olan halkının acılarını gösterir. Ancak Tanrı sadık, adil ve egemen Rab’dir. Babil bir süre yükselir, ama Tanrı’nın adaleti gecikmiş gibi görünse de, büyük bir yargı sonunda gelecektir.